Vol trots kunnen we u vertellen dat Connecting Delta Cities de prijs voor beste documentaire heeft gewonnen op het Xth Baikal International Festival of Documentary, Popular-Science and Educational Films “People and Environment”!

De 50 minuten versie viel in de smaak in Irkutsk, Rusland in oktober van dit jaar.

Helaas konden we de prijs niet zelf op te halen, maar we zijn blij dat de film nog zo goed vertoond en gewaardeerd wordt!

In november filmden we met cameraman Frank Lodder en geluidsman Peter Vuijk drie dagen in en rond Breda allerlei gezinssituaties en namen we verschillende gedramatiseerde scenes op op het consultatiebureau.

In december namen we vervolgens het trainingsgedeelte op in de Turtle Beach studio van Geert Verschoot in Utrecht. We werkten daar met 2 actrices: Margreet Boersbroek en Deborah Freriks. Zij speelden verschillende scenes tussen een verpleegkundige van het consultatiebureau en een moeder. Anneke Looijensteijn zorgde ervoor dat de dames er mooi en verschillend (!) uit kwamen te zien.

NPO Sales zal de buitenlandse distributie gaan verzorgen van de film en hem opnemen in hun catalogus.

Meer informatie en persmateriaal vindt u op de eigen website van de film.

Bekijk hier de film.

Een van de projecten van CEDARE en SWITCH is een project in het vissersdorpje Ma’awa el Sayadeen. Naast de grote problemen die de mensen hier hebben met het voortdurend verstopt raken van een slecht aangelegde riolering, zijn de meeste mensen in het dorp inkomensafhankelijk van het inmiddels sterk vervuilde Lake Maryut. Dit meer is een van de belangrijkste wateroppervlaktes in Alexandrië en raakt steeds meer vervuild door onder meer de rioleringen die erop uit komen. Het hele ecosysteem is inmiddels in disbalans en er zit teveel stikstof en fosfaat in het meer. De vissers hebben de afgelopen jaren met lede ogen aan moeten zien dat de vissen die ze normaal vingen in het meer verdwenen zijn en dat er nu nog slechts een handjevol andersoortige vissen te vangen valt. Samen met Dr. Khaled Abu Zeid van CEDARE en Dr. Helaly van de Alexandria Sanitation Company kwamen we in gesprek met een zeer geëmotioneerde visser. Hij vertelde hoe hij en zijn familie steeds verder verarmde en dat hij geen uitweg meer zag. Hij had nauwelijks tot geen inkomsten meer en hij kon zijn familie niet meer onderhouden. Toen Dr. Khaled en Dr. Helaly hem vroegen hoe ze hem konden helpen liepen de emoties nog hoger op en schreeuwde hij het gewoon uit: “Ik heb honger! maak toch alsjeblieft het water hier weer vers!”

Het bezoek aan het dorp maakte vooral duidelijk dat Alexandrië naast het stijgen van de zeespiegel en de grote impact die dat gaat hebben op de bevolking ook nu al enorm veel problemen kent met betrekking tot watermanagement. Voor Egypte zal het voor de beleidsmakers de komende jaar een groot dilemma worden. Waaraan gaan ze hun geld besteden. Gaan ze er bijvoorbeeld voor zorgen dat Lake Maryut weer schoon wordt, gaan ze betere sanitaire voorzieningen en rioleringen aanleggen of moet het geld gestoken worden in het verdedigen van de kustlijn en het opstellen van allerhande kostbare adaptatie maatregen.

Het zou gewoon allebei moeten, benadrukt Dr. Khaled Abu Zeid maar als het aan hem lag zou hij de prioriteit leggen bij het oplossen van de nu al aanwezige problemen.

We zijn net terug uit Egypte. De opnames gingen zoals Eva en ik allebei ook wel verwacht hadden moeizaam. De politieke gevoeligheden in het land zijn zo groot en voor ons voor een deel zo onbegrijpelijk dat het werken daar regelmatig flink frustrerend was. Iedereen was gewoon bang. Bang dat we Egypte op elke mogelijke manier in een slecht daglicht gingen plaatsen. Bij elk shot moesten we praktisch in discussie over het nut ervan en we hadden sterk het gevoel weggehouden te worden bij de plekken die wij juist wilde filmen. Het spreekt voor zich dat het ons helemaal niet te doen is om Egypte in een slecht daglicht te plaatsen en dat we ons natuurlijk gewoon aan het vooraf besproken script wilde houden maar toch, de angst bleef. Na twee dagen meegegaan te zijn in het voor ons vreemde gedrag, besloten we er toch iets van te zeggen want zo gingen we natuurlijk geen goede film maken. Door onze pootjes stijf te houden hebben we uiteindelijk de shots kunnen maken die we wilden. We denken dat pas als de film af is men zal snappen dat we helemaal geen verkeerde bedoelingen hadden en dat iedereen juist blij zal zijn dat we die extra shots gemaakt hebben.

Gelukkig hadden we erg veel aan de lokale producers die we ingehuurd hadden van Mediahouse. Mounir en Aymen hebben ervoor gezorgd dat alles op rolletjes liep wat de permits betrof en ons weggehouden bij de discussies met locale autoriteiten, zodat wij ons op ons werk konden concentreren. Door hen kregen we ook wat meer inzicht in de manier waarop Egyptenaren communiceren.

De sfeer in Alexandria was verder zeer prettig en de reacties van de lokale bevolking waren ook goed.

Uiteindelijk hebben we ook hier weer erg mooie beelden kunnen maken en goede interviews gehad, dus zijn we toch heel tevreden met deze laatste opnames van de film!

14 december vertrekken we naar Egypte, Alexandrië voor de laatste buitenland opnames voor de film. We zullen daar 3 dagen filmen in Alexandrië en de Nijldelta en interviews hebben met onder andere Dr. Khaled AbuZeid van CEDARE (The Center for Environment and Development for the Arab Region and Europe).

Leven met het water.

Een veelgehoorde kreet zowel in Nederland als in Jakarta is “we moeten leren leven met het water”. In Jakarta zijn de omstandigheden echter zo bizar dat je om een dergelijke uitspraak alleen nog maar kan lachen. Vandaag zijn we terug naar de kust gegaan naar het plaatsje Muara Baru.

Hier is zoals Eva al schreef in de afgelopen maand een muur opgetrokken om de bewoners te beschermen tegen het zeewater. Echter sommige mensen – de vissers en hun families - wonen helemaal niet in het dorpje zelf achter de muur maar hebben hun huisjes opgetrokken in de zee. Aangezien Jakarta steeds verder zinkt en hier in dit plaatsje het afgelopen jaar zelfs een verzakking van 25 centimer is vastgesteld, staan de huizen flink onder water. De bewoners proberen elk jaar hun huizen weer verder op te hogen maar het is vechten tegen de bierkaai.

Ze hebben geen geld meer om voldoende hout te kopen en bovendien kunnen ze wel aan de gang blijven. Gevolg; met hoog water staan ze allemaal tot ver boven de knieën in het water, en elk jaar komt het water weer hoger en duurt de periode langer. We besloten een kijkje te nemen en sprongen – dit keer had ik mijn slippers wijselijk verruild voor laarzen – over de muur. Ons oog viel direct op een absurd tafereel. Een vrouw was ‘de straat’ aan het vegen. Overal in het water ligt troep, veel plastic, etensresten, dode ratten etc. Met een bezem veegde ze het allemaal bij elkaar verder de straat in. Volstrekt onzinnig natuurlijk. Verderop in de zeestraat zelfde bizarre taferelen. Een vrouw veegt haar huisje dat – net als de hele wijk - ongeveer 50 centimeter in het water staat, schoon met een bezem. Voor haar deur heeft ze een soort van deurtje gemaakt. Ze gooit de bij elkaar gebezemde troep over het deurtje de straat in. Het deurtje van haar huis is echter niet helemaal dicht en zo stroomt de troep met even groot gemak weer terug haar huisje in. Midden in deze wijk in zee is er een winkeltje waaromheen een soort van pleintje is. Hier zitten de mensen in het water gewoon met elkaar te keuvelen. Ze spreken met elkaar over het gerucht dat sinds een tijdje de ronde doet. De gemeente zou van plan zijn het hele gebied op te doeken. Waar ze dan naartoe moeten? Ze hebben geen idee. Het gerucht houdt hen bezig en ze zijn bezorgd maar ze kunnen weinig anders dan afwachten.

Ondanks de viezigheid en de voor ons onvoorstelbare woonsituatie, zien de mensen er zeker niet treurig of ellendig uit. Men blijft lachten en berust in de situatie zoals die is. ‘Leven met het water’ is hier eenvoudigweg ‘leven in het water’ geworden.

Na een goede vlucht zijn we gisteren aangekomen in Jakarta. Vanochtend zijn we begonnen met draaien en dat was gelijk heftig…Het verwachte hoogwater van aankomende zaterdag bleek in verband met de weersomstandigheden (harde wind, regen) vandaag al in Jakarta gearriveerd te zijn. Samen met Henni, onze lokale producer, zijn we eerst een kijkje gaan nemen de wijk Muara Baru aan de kust.

Daar is naar eerdere overstromingen inmiddels een muur gebouwd om de sjieke wijk te beschermen tegen het hoge water. Aan de waterkant van de muur is echter nog een arme wijk, die onbeschermd is en meteen overstroomt bij hoger water. Aangezien Jakarta zakt komt bij een hogere zeespiegel deze wijk onmiddellijk blank te staan.

Wat opvalt is de enorme troep die in het water drijft. Alle vuilnis wordt gewoon in het water gegooid, met als gevolg dat de kanalen en rivieren zwaar vervuild raken en dichtslibben, waardoor overtollig water niet meer afgevoerd kan worden, met alle gevolgen van dien. 

We gingen de arme wijk in en werden weer enorm geraakt door de armoede en de mensen. We hebben veel mensen kunnen spreken over hun situatie, wat schrijnende verhalen opleverde…Zo spraken we een vrouw die met het scheiden van plastic 4 euro per week verdient.

Onvoorstelbaar om te zien hoe ze werkt en op blote voeten tussen het vuilnis staat.

Hoe verder we de wijk inliepen, hoe natter het werd. Op een gegeven moment was de weg echt overstroomd en hoorden we dat het water verderop nog veel hoger stond.

Frank, Peter, Ellen en Henni gingen daarop het water in om shots te maken van overstroomde huisjes en mensen te interviewen en lieten mij achter met de rest van de apparatuur en een horde kinderen en pubers die zich vermaakten met het opnoemen van alle buitenlandse voetbalsterren die ze kenden…!

Ik hoefde daar niet rouwig om te zijn, want 1 blik op het water, het vuilnis en het ongedierte maakten duidelijk dat het niet de meest benijdenswaardige pootjebaadsessie zou worden… 

Ze hebben wel ‘mooie’ beelden gemaakt van bijvoorbeeld mensen die aan hun tafel zitten te eten, terwijl hun huisje overstroomd is en ze tot aan de knieën in het water zitten en kinderen die gewoon in het smerige water aan het spelen zijn.. Je relativeringsvermogen wordt wel weer uit de kast getrokken.

Een indrukwekkende eerste dag dus…

Volgende week staan de opnames in Jakarta op het programma. We gaan daar van 13 tot en met 16 november filmen. Op 15 november wordt er hoogwater verwacht. 

We zullen interviews hebben met professor Hasanuddin Z. Abidin van het Bandung Institute, Dr. Imam Ernawi  - Directeur General Spatial Planning en de Gouverneur van Jakarta, Dr. Fauzi Bowo.